امیر طاهری

کنشگر نکونامی که نخواست قهرمان باشد

چند روزی است که دیگر سید علی نکوئی زهرایی در میان ما نیست و حتما درک فقدان حضور او چنان‌که باید رخ ننموده است؛ اما در همین فرصت کوتاه نیز به‌واسطه حجم پیام‌های تسلیت و ابراز همدردی در نبودش توجه بسیاری را به خود جلب کرده است، ابراز تأسف و تأثرهای متعددی که اگرچه غیر منتظره نبود، اما نکات جالب‌توجهی از گستره وجودی او در خود داشت.

ما و «کلاب‌هاوس»ها

از آن زمان که ایرانیان دچار توقف فکر و اندیشه شدند، هرگاه با پدیده‌ای جدید و نوظهور مواجه شدیم، اقدام نخست اقلیتی پذیرش یک‌باره و بی چون و چرای آن بوده و در برابر آن گروه، همیشه اقلیت مؤثر و پرنفود دیگری بوده است که بی هیچ شناخت و آگاهی در گام نخست از ابزار تحریم و تهدید بهره برده‌اند و نمونه‌های آن در تاریخ دویست‌ساله معاصر ما کم نیست؛ از ورود آب لوله کشی، برق، نفت، حمام خصوصی و حتی گوجه فرنگی بگیرید تا میکروفون و بلندگو، تلویزیون، ویدئو، ماهواره، شبکه‌های اجتماعی و... که همگی به حکم همان اقلیت ناآگاه، نخست به تیغ حرمت شرعی و تحریم و تهدید گرفتار شد و در ادامه چنان در تار و پود زندگی روزمره عام و خاص مردمان تنیده شد که زندگی بدون آن‌ها متصور و ممکن نمی‌نمود.

حاشیه‌سازی برای جشن انقلاب در اصفهان

همایش ملی انقلاب ۵۷ بر پاست؛  انقلابی که خیزش بزرگ همه اقشار و طبقات جامعه بود و در واقع گسترده‌ترین و عمیق‌ترین کنشگری جامعه ایرانی طی صد سال اخیر بوده است و هر ساله نظام برآمده از آن انقلاب و نیز مردم، این واقعه بزرگ سیاسی، اجتماعی و فرهنگی را که همه ابعاد زندگی ایرانیان را متأثر از خود کرد، به صورت نمادین گرامی می‌دارند.

صفحه‌ها

اشتراک در RSS - امیر طاهری