فرهنگ

عالی‌جناب عود و آواز

حسن ناهید، فروغ بهمن‌پور، فاضل جمشیدی و محمود رفیعیان از زنده‌یاد عبدالوهاب شهیدی می‌گویند

عبدالوهاب شهیدی، موسیقی‌دان، خواننده، آهنگساز و نوازنده صاحب‌سبک عود، اول مهرماه 1301 در میمه اصفهان متولد شد و اوایل سال 1320 فعالیت هنری خود را با فراگیری آواز، سنتور و عود نزد استاد اسماعیل مهرتاش آغاز کرد. او با اجرای بیش از 230 برنامه، از فعال‌ترین هنرمندان برنامه گل‌ها بود . از معروف‌ترین آثارش می‌توان به بازخوانی تصنیف لری «آن نگاه گرم تو» در دستگاه ماهور با شعری از هما میر افشار اشاره کرد. استاد شهیدی روز دوشنبه (بیستم اردیبهشت1400) به دلیل عارضه قلبی دار فانی را وداع گفت. محمدرضا شجریان، استاد آواز ایران، در جشن یازدهم خانه موسیقی درباره عبدالوهاب شهیدی گفته بود: «او بزرگ‌مرد هنر آواز ایران است و سالیان درازی است که دستش را بوسیده‌ام و در حضور او کرنش کرده‌ام و هیچ‌گاه به خود اجازه نداده‌ام که در حضور او عرض هنر کنم و از این بابت که من آمده‌ام جایزه او را تقدیم کنم متأسفم، استاد مرا ببخش. من در اندازه‌ای نیستم که جایزه شما را بدهم.»

بشنو از نی چون حکایت می‌کند

مدیر خانه موسیقی، حسن منصوری، احمد هنرمند و منوچهر غیوری در گفت‌وگو با اصفهان زیبا از کم‌رنگ‌شدن ساز نی در شهر نی‌نوازان می‌گویند

سلام‌علیکم سلام‌علیکم... »این همان چیزی است که جادوی نی در دستگاه چهارگاه را در ذهن من تداعی می‌کند، شاهکار سلام صبحگاهی از حسن کسایی یکی از نوابغ نی‌نوازی اصفهان و بلکه ایران که خانه او در عباس‌آباد هنوز هم خاطره می‌نوازد؛ همچون خانه محله مکینه خواجو که برای ما اصفهانی‌ها نشانی از نایب اسدالله، خداوندگار نی است تا شاید از این اندک ماترک برجای‌مانده از شهری که روزگاری نه‌چندان دور قبله‌گاه نی‌نوازان به‌شمار می‌رفت، همچنان صدای نی شنیده شود؛ اگرچه این صدای عارفانه در شهری که با نوای نی حکایت‌ها سروده است دور و دورتر شده و در پیچ‌وتاب بی‌توجهی‌ها گره‌خورده و صدای ساز عارفانه نایب اسدالله خان اصفهانی، آقا سلیمان اصفهانی، ابراهیم آقاباشی، عبدالخالق اصفهانی، مهدی نوایی، حسین یاوری، حسن کسایی و همه آنان که نامشان با نی عجین شده و از آن حکایت‌ها سرودند و جاودان رفتند گم‌شده است؛ اگرچه به گفته مدیر خانه موسیقی، نی، اصفهان است!

تندیس‌‌هایی که نفس می‌کشند

مرتضی نعمت‌الهی، سعید سهرابی، احمد پدرام، مجتبی باباگلی و مجید شریفی‌فر از ‌ مجسمه شیخ‌بهایی می‌گویند

چهارباغ خاطره در این روزهایی که کرونا افسارگسیخته می‌تازد، آرام‌تر از همیشه است؛ اگرچه هنوز هم صدای چهارباغ از سکوتش پیداست. حالا من در این شهر قرنطینه مسیر دولت‌خانه به خانه را انتخاب کرده‌ام و در سپاهانی که صفای اردیبهشتش شهره است، جایی درست در ابتدای چهارباغ با گذر از مجسمه چوگان‌باز و کاخی که جهان‌نماست، آبراهه‌ای را دنبال می‌کنم که نشانه‌ای است تا مرا به انتهای این خط تاریخی همراهی کند. صدای حرکت ماشین‌ها، امتداد بوق و همهمه آدم‌های چهارباغ برایم زدودنی نشده و دستانی که در دست مادر گره‌خورده بود و چهارباغ را گز می‌کرد. باران اندک و نم‌نم در قیل‌وقال کلاغ‌های گم‌شده در پیچ‌وخم درختان سربه‌فلک‌کشیده چهارباغ راه به سنگ‌فرش‌ها نمی‌برد و میان زمین و آسمان معلق می‌ماند و حالا در این روزهای خشکی نصف‌جهان برای دیدن گذر عمری که با چهارباغ زیست باید به آبراهه بسنده کرد.

به مناسبت درگذشت عبدالوهاب شهیدی
علی خیری، محمد فاتح سید نطنزی و محمدرضا شفیعی در گفت‌وگو بااصفهان‌زیبا از خوش‌خطی می‌گویند
درباره حاشیه‌های تدفین یک هنرمند

شهیدی، شهیدِ زمانه بی‌مروت و بی‌رحم!

درآمد
فارغ از هرگونه تعصب و مرزبندی و بدونِ هیچ شک و تردیدی می‌توان استاد عبدالوهاب شهیدی را مصداقِ این سروده جاودانه «فروغ فرخزاد» دانست که گفت: «تنها صداست که می‌ماند». بدونِ تردید در سپهرِ موسیقی ایران‌زمین، علاوه‌بر صدایِ استاد، انسانیتِ ایشان نیز میراثِ گران‌بهایی است برای آیند‌گان سرزمینِ ایران. سرزمینی که به زعمِ نگارنده، آن‌طور که باید و شاید قدردانِ وجودِ عبدالوهاب شهیدی‌ها نبود و همچنان هم قدردان نخواهد بود؛ چرا که شهیدی‌ها فارغ از تمامِ پرو پاگاندای شهرت، هنرِ والای خویش را در راهِ تعالی آموزه‌های انسانی صرف کردند و شهیدِ زمانه بی‌مروت و بی رحمی شدند که نه‌تنها ایشان را ندیدند؛ بلکه دهه‌ها آنان را به سکوتِ ناجوانمردانه‌ای سوق دادند که پایانی جز افولِ فرهنگِ موسیقایی ایران نداشت.

عالی‌جناب عود و آواز

حسن ناهید، فروغ بهمن‌پور، فاضل جمشیدی و محمود رفیعیان از زنده‌یاد عبدالوهاب شهیدی می‌گویند

عبدالوهاب شهیدی، موسیقی‌دان، خواننده، آهنگساز و نوازنده صاحب‌سبک عود، اول مهرماه 1301 در میمه اصفهان متولد شد و اوایل سال 1320 فعالیت هنری خود را با فراگیری آواز، سنتور و عود نزد استاد اسماعیل مهرتاش آغاز کرد. او با اجرای بیش از 230 برنامه، از فعال‌ترین هنرمندان برنامه گل‌ها بود . از معروف‌ترین آثارش می‌توان به بازخوانی تصنیف لری «آن نگاه گرم تو» در دستگاه ماهور با شعری از هما میر افشار اشاره کرد. استاد شهیدی روز دوشنبه (بیستم اردیبهشت1400) به دلیل عارضه قلبی دار فانی را وداع گفت. محمدرضا شجریان، استاد آواز ایران، در جشن یازدهم خانه موسیقی درباره عبدالوهاب شهیدی گفته بود: «او بزرگ‌مرد هنر آواز ایران است و سالیان درازی است که دستش را بوسیده‌ام و در حضور او کرنش کرده‌ام و هیچ‌گاه به خود اجازه نداده‌ام که در حضور او عرض هنر کنم و از این بابت که من آمده‌ام جایزه او را تقدیم کنم متأسفم، استاد مرا ببخش. من در اندازه‌ای نیستم که جایزه شما را بدهم.»

صفحه‌ها

اشتراک در RSS - فرهنگ