گردشگری

نمایی متفاوت از باغ ارم

آنچه باید درباره یکی از باغ‌های ایرانی بدانیم

باغ ارم یک نمونه باغ ایرانی است که به همراه باغ چهلستون اصفهان و باغ فین کاشان و شش باغ دیگر در سال 2011 نامش در فهرست میراث جهانی بشر به ثبت رسیده است. باغی که در این سال‌ها به‌عنوان موزه گیاه‌شناسی، میزبان گردشگران داخلی و خارجی بوده است. اما آنچه ما از باغ ارم می‌دانیم، مربوط به باغ بیرونی و نمای عمارت آن است. آیا تا به حال به درون این عمارت پا گذاشته‌اید؟ یا در مورد باغ اندرونی و حمام خصوصی آن چیزی می‌دانید؟ گزارش پیش رو قصد دارد این بار شما را با نمای متفاوتی از باغ ارم آشنا سازد.

از هزارجریب شاه‌عباسی تا کاخ ورسای ایران

سایه‌ای از تاریخ فراموش‌شده اصفهان در محله‌های جنوبی شهر دیده می‌شود

اصفهان هم مانند هر شهر تاریخی دیگری دارای بافت تاریخی و مدرن در کنار یکدیگر است. بافت تاریخی اصفهان بیشتر در شمال زاینده‌رود واقع شده و بخشی جنوبی رودخانه معمولا به‌عنوان بخش نوساز و مدرن شهر و به اصطلاح «بالاشهر» شناخته می‌شود. غیر از جلفا که محله‌ای چهارصد‌ساله در این بافت تازه‌ساز محسوب می‌شود، معمولا کسی بــرای گــشت‌وگذار در بــافــت تــاریــخی به محله‌های مدرن جنوبی نمی‌رود. اما ما این بار سوار بر دوچرخه تاریخ از پل فردوسی وارد خیابان شیخ صدوق می‌شویم و به سمت جنوب رکاب می‌زنیم. می‌رویم که از بزرگ‌ترین باغ اصفهان یعنی باغ شخصی شاه عباس و کاخ ورسای ایران دیدار کنیم! از سایه‌هایی محو در دل تاریخی فراموش‌شده.

با این راهنما «رایگان‌سوار» شو!

طی طریق کردن‌های عارفانه در روزگار مدرن

تب آن روبه تند شدن است؛ «هیچهایک» واژه‌ای که این روزها درباره آن بسیار نوشته و گفته می‌شود. هیچهایک تا همین یکی دو دهه پیش برای مردم کوچه و خیابان معنای آشنایی نداشت ولی حالا درباره آن بسیار حرف می‌زنند و عده زیادی از جوانان سودای چنین شکلی از سفر را در سر می‌پرورانند و حتی عده‌ای هیچهایک را به‌عنوان سبکی از زندگی انتخاب می‌کنند. سفری که نه‌تنها جذاب به نظر می‌رسد بلکه همراه با پختگی و کمال است و شباهت‌هایی به طی طریق کردن‌های عرفا در قرون گذشته دارد.

گزارشی از وبینار سیمای اصفهان در دوران صفویان
گفت‌وگو با دکتر تقی اکبرپور با روایتی از توسعه گردشگری پایدار در بهشتِ ایرانی سنگ‌های معدنی

وقتی خاک اصفهان جاذبه گردشگری بود!

روایت‌های ایران‌پژوهانه جهانگرد عرب

فکر می‌کنید برای جهانگرد عربی که هزار و صد و سی و هفت سال پیش به اصفهان سفر کرده، چه چیزی از همه بیشتر قابل توجه بوده است؟ اجازه بدهید بگویم: خاک! ابودلف، یکی از قدیمی‌ترین سفرنامه‌نویسانی است که روایت‌های او از اصفهان را در گنجینه معنوی شهر داریم. از جنوب عربستان راهی جهانگردی شده بود و میراثش هنوز ( پس از گذشت بیش از یک هزاره) در اختیار ماست؛ به‌خصوص آنجا که درباره هوای صاف و سالم اصفهان، خاک ویژه این شهر، چاه‌های آب و گندمزارهای اصفهان نوشته است. در متن پیش رو نگاهی داریم به شخصیت مهمی که سفرهایش را مکتوب کرد تا چراغ راه آیندگان باشد. سفرنامه ابودلف اثری است از جهانگرد سده چهارم هجری قمری. ابودلف در سفرنامه خود به شماری از ویژگی‌های مردم‌شناختی شهرهای ایران توجه داشته است.

حمایتتان را نمی‌خواهیم!

گلایه عضو هیئت مؤسس جامعه راهنمایان از وزارت میراث

با ادامه بیکاری یک ساله راهنمایان تور در ایران، عضو هیئت مؤسس جامعه راهنمایان ایران‌گردی و جهانگردی از وزارت میراث فرهنگی و گــردشــگری درخــواست کرد از حمایت‌های بی‌اثر دست بردارند و کمیته بحران تشکیل دهند. امیرحسین اربابان غفوری از پیشنهادها و ایده‌های زیادی که راهنمایان خودشان برای خروج از این وضعیت بحرانی دارند گفت و از اینکه وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی یا دربرابر آن‌ها سکوت می‌کند یا کمبود اعتبارات و بودجه را بهانه می‌آورد، گلایه کرد.

اصفهان شهر خانه‌موزه‌هاست

خانه‌های تاریخی چطور خانه‌موزه می‌شوند؟

کافی است در کوچه پس‌کوچه‌های شهر اصفهان قدم بزنیم تا در هرمحله و کوی و برزن بناهایی را بیابیم که هریک شناسنامه‌ای برای شهر هستند و هویتی را ساخته‌اند که ریشه در تاریخ دارند. بناهایی که در بافت تاریخی شهر اصفهان استوار شده و حضور مردان و زنانی را نشان می‌دهند که پیش از اسلام و پس از آن در سپاهان ساکن شدند و ساختند و پرداختند. در این میان، وجود بی‌شمار خانه‌های تاریخی در اصفهان به عنوان تنها بخشی از داشته‌های فرهنگی اصفهان، گویای آن است که اصفهان می‌تواند شهر موزه‌ها باشد. در این گزارش ضمن اشاره به مفاهیم جهانی که نشان می‌دهد چگونه خانه‌ها به موزه‌ها تبدیل شدند، بر چرایی عدم وجود خانه‌موزه در شهری می‌پردازیم که نصف‌جهانش خوانده‌اند.

صفحه‌ها

اشتراک در RSS - گردشگری