شاید در موسیقی بهتر پیشرفت می‌کردم

دونده پاراالمپیکی اصفهان از 20 فعالیت در ورزش می‌گوید

علی الهی یکی از سرشناس‌ترین دوندگان کم‌بینا و نابینای کشورمان است که سابقه چند دوره حضور در بازی‌های پاراآسیایی و جهانی و پاراالمپیک را دارد و مدال‌های رنگارنگی در این رشته کسب کرده است. الهی که در بازی‌های آسیایی جاکارتا نیز در ترکیب تیم اعزامی بود، با بدشانسی از کسب مدال بازماند تا تمام انگیزه‌اش را برای جبران مافات در بازی‌های آسیایی گوانگ‌ژو بگذارد. به بهانه روز جهانی نابینایان به سراغ او رفتیم تا درباره ورزش معلولان و مشکلاتی که این قشر با آن مواجه هستند، گفت وگو کنیم. با ما همراه شوید.

شنبه ۲۴ مهر ۱۴۰۰

چــطــور شــد بــه‌ ســمــت رشــتــه دوومیدانی جذب شدید؟ از اول خودتان علاقه‌مند بودید یا اتفاقی در مسیر زندگی‌تان قرار گرفت؟

 سال هشتادویک گلبال نابینایان بازی می‌کردم؛ اما به‌خاطر جثه ریزی که داشتم در گلبال موفق نبودم. یک مربی به نام مستأجران داشتم که من را برای دو و میدانی نابینایان معرفی کرد و با آقای اسدی، مربی این رشته آشنا شدم.

 شما در مسابقات بین‌المللی هم مدال آوردید. تا به حال چند دوره در مسابقات پاراآسیایی و پاراالمپیک شرکت و چه مدال‌هایی کسب کردید؟

چهار دوره در رقابت‌های پاراآسیایی مالزی و گوانگ‌ژو و اینچئون و جاکارتا حضور داشتم. در مسابقات پاراالمپیک پکن هم حاضر بودم و در سه دوره مسابقات جهانی برزیل، آنتالیا و سئول کره جنوبی نیز شرکت کردم.در مسابقات آسیایی مالزی توانستم سه مدال طلا بگیرم، در گوانگ‌ژو برنز گرفتم، در بازی‌های آسیایی اینچئون سه نقره گرفتم و در مسابقات آسیایی جاکارتا هم به‌رغم این که از رقبایم جلو بودم به خاطر ضعف شدید بینایی به بچه‌های ژاپنی برخورد کردم و زمین خوردم که باعث شد نتوانم به مسابقه ادامه دهم. البته سهمیه پاراالمپیک هم داشتم که بعد از رکورد گیری گفتند رکوردت جزو سه نفر اول نیست و اعزام نشدم.

 با وجود کسب سهمیه پاراالمپیک لندن به آن مسابقات اعزام نشدید. دلیل آن چه بود؟

 بله، باز هم اعزام نشدم. همیشه دلیلشان این است که بین سه نفر اول نیستی. متأسفانه سیاست‌گذاری کمیته برای جانبازان و معلولان به این شکل است که می‌گویند مدال مهم است و این شعارشان شده، که اشتباه است. تمام کشورهای دنیا افتخارشان این است که معلولانشان برای مسابقات پاراالمپیک اعزام شوند و تمام ورزشکاران معلول دنیا در این رویداد شرکت می‌کنند.

در آینده هم برنامه‌ای برای شرکت در مسابقات دارید؟

بله، در حال تمرین برای مسابقات آسیایی گوانگ‌ژو چین هستم. ان‌شاءالله در آبان‌ماه رکوردگیری خواهیم داشت.

 شرایط تمرین‌های شما چطور است؟ از امکانات و فضای تمرین‌ها راضی هستید؟

 شرایط تمرینی واقعا بد است. از نظر امکانات هم ضعیف است؛ پول کفش‌هایمان برای ورزش را خودمان باید بدهیم و هزینه‌ها واقعا بالاست. از لحاظ مکان تمرین هم پیست دوومیدانی رختکن ندارد و در سرما و گرما همان گوشه پیست مجبوریم لباسمان را تعویض کنیم.

 جایی از فقدان بیمه و حقوق پایین گلایه کرده بودید. تغییری در وضعیت بیمه و حقوق شما رخ داده است؟

 من، همسر و خانواده‌ام از طرف پدرم بیمه شرکت نفت هستیم. دوازده سال پیش من و همسرم را تحت پوشش بردند؛ ولی یکی‌دو ماه است که به من می‌گویند زن و بچه تو را از زیر پوشش در آوردیم و حالا با این وضعیت خودم و همسرم که او هم نابینا است و دو بچه داریم و تنها 20درصد حقوق پدرم را می‌گیرم، یعنی دو میلیون و هشتصد هزار تومان، هر روز فکرم مشغول این مسئله است که اگر بچه‌هایم مریض شوند در این وضعیت گرانی باید چه کار کنم. حتی در تمرین‌ها هم به مشکل برخوردم.

 باشگاه‌ها در بخش نابینایان فعالیتی دارند؟ لیگ برای نابینایان دونده داریم که باشگاه‌ها از شما حمایت کنند؟

 خیر، باشگاه‌ها هیچ حمایتی نمی‌کنند؛ چون لیگ دوومیدانی در بخش دوومیدانی نابینایان نداریم و باشگاه‌ها هیچ حمایت و امکاناتی در اختیار ورزشکاران قرار نمی‌دهند.

به‌منظور بهبود شرایط ورزشکارهای ایــن رشتــه چــه پــیشــنــهــادی برای مسئولان دارید؟

هیئت نابینایان استان باید یک تیم متشکل از ورزشکاران نابینا و بینا تشکیل دهد تا ورزشکاران نابینا و کم‌بینا در شرایط مسابقه قرار گیرند و استرس مسابقه از آن‌ها دور شود. چه اشکالی دارد بچه‌های نیمه‌بینا هم در کنار ورزشکاران بینا مسابقه دهند، مدال هم نگرفتند، ایرادی ندارد.درخواست بعدی این است که برای ورزش نابینایان و کم‌بینایان، از مربی‌های کار آمد و بدن‌ساز استفاده کنند. نزدیک بیست سال است که من با آقای اسدی، مربی‌ام، کار می‌کنم. او مربی پرتاب، مربی بدن‌سازی و مربی دو است و هم‌زمان کار پنج‌شش مربی را انجام می‌دهد. وقتی به پیست می‌آید، دیگر توان ندارد. از هشت صبح به این پیست می‌آید تا ساعت ده و دوباره بعد از ظهر هم به اینجا می‌آید. واقعا عشق به کارش دارد و از جان و دل مایه می‌گذارد.

 به‌طورکلی شرایط دوومیدانی استان را چطور می‌بینید؟ شرایط به شکلی هست که در آینده باز هم امثال شما در سطح مسابقات آسیایی و جهانی درخشش داشته باشند؟

دو نفر از ورزشکاران جوان اصفهان برای مسابقات پاراآسیایی بحرین انتخاب شده‌اند: حسین مانیان در بخش قطع عضو و محمد حسین عبداللهی در ورزش نابینایان به همراه آقای اسدی به‌عنوان مربی برای این رقابت‌ها انتخاب شده‌اند و امیدوارم نتیجه خوبی بگیرند.بچه‌های معلول از نظر امکانات در مضیقه هستند. یک ورزشکار نباید خودش برود تجهیزات ورزشش را جور کند یا پول کفشش را خودش بدهد. خرید کفشی که پنج‌شش میلیون پولش است، در این اوضاع اقتصادی واقعا برای یک ورزشکار سخت است. شاید هزینه تغذیه جوان ورزشکار برای پدر و مادرش سنگین نباشد؛ ولی واقعاسخت است که پنج میلیون تومان پول یک جفت کفش برای او بدهند. از دکتر نصر، رئیس هیئت، که البته ایشان را تا به حال ندیدم و همین طور آقای فیاض و نباتی می‌خواهم جلسه‌ای برگزار کنند و ورزشکاران مشکلات خود را بیان کنند تا شاید از طریق رایزنی بتوانند تجهیزات ورزشی بچه‌ها را تأمین کنند.

 چه مدت دیگر می‌توانید فعالیت حرفه‌ای را ادامه دهید؟

 بعد از مسابقات جاکارتا می‌خواستم ورزش قهرمانی را کنار بگذارم؛ ولی مدال نگرفتم. نمی‌خواستم آن‌طور کنار بروم. ان‌شاءالله بعد از مسابقات گوانگ‌ژو که برای آن قول مدال می‌دهم و پس از کسب مدال، ورزش حرفه‌ای را کنار می‌گذارم.

  بعد از بازنشستگی از دونده حرفه‌ای بودن،برای آینده برنامه‌ای دارید؟

 مربیگری که نه، ولی هرموقع لازم باشد تجربه 20 سال فعالیتم را در اختیار بچه‌ها قرار داده و به آن‌ها کمک خواهم کرد. اگر هیئت یا ورزشکاران یا آقای اسدی از من کمک بخواهند، کمکشان خواهم کرد و همه‌جوره در خدمت ورزش نابینایان هستم؛ ولی ورزش حرفه‌ای را کنار می‌گذارم؛ زیرا بسیار سخت است و هر روز باید تمرین کرد. همین الان هم دارم به تمرین می‌روم و با این شرایط مالی و اقتصادی ورزش حرفه‌ای واقعا سخت است.

 چه توصیه‌ای برای جوان‌هایی که به دوومیدانی علاقه‌مندند، دارید؟

 ورزش برای آدم سالم شاید یک تفریح است، ولی برای بچه‌های معلول واجب است. روحیه آن‌ها را تقویت می‌کند و در جامعه شرایط بهتری پیدا می‌کنند. به خانواده‌ها پیشنهاد می‌کنم که نه حتما دوومیدانی، ولی شرایط را برای حضور بچه‌هایشان در عرصه ورزش فراهم کنند.

 شما به‌عنوان کسی که در ورزش کم‌بینایان و نابینایان تجربه داشتید، چه مشکلاتی برای ورزش در بخش نابینایان وجود داشت؟

مشکلات که زیاد است. یک نابینا برای کفش، تمرین، مربی و بدن‌سازی باید هزینه جدا بدهد. از هیئت‌ها می‌خواهم که حداقل تجهیزات ورزشی را برای بچه‌ها فراهم کنند. ما  در تیم اصفهان چندین سال است که جزو سه تای اول کشور هستیم؛ ولی هیئت می‌گوید تربیت‌بدنی برای تجهیزات به ما بودجه نمی‌دهد.

 با وجود مشکلاتی که داشتید، اگر به اول برمی‌گشتید باز هم همین مسیر و همین رشته را انتخاب می‌کردید؟

 من فارغ‌التحصیل هنرستان موسیقی از هنرستان اصفهان هستم و سنتور می‌زنم. گفتم که ورزش خوب است و چه فوایدی برای ما دارد؛ ولی اصلا از نظر مالی برای ما خوب نبوده است. اگر من همان موسیقی‌ام را ادامه می‌دادم، خیلی پیشرفت می‌کردم. در آخر هم تشکر می‌کنم از هیئت و آقای فیاض و نباتی که واقعااین چند سال زحمت کشیدند. آن‌ها هم تقصیری ندارند. مشکلات اقتصادی همه جای کشور هست؛ ولی از هیئت تقاضا دارم برای رفع مشکلات ما تلاش کنند. شاید ما ورزشکاران باسابقه بتوانیم از جایی که با ما آشنا هستند تجهیزاتمان را با قیمت مناسب‌تر فراهم کنیم؛ ولی بچه‌های جوان‌تر نگاهشان به هیئت است که مثلا در زمستان یک گرمکن به آن‌ها بدهند. امیدوارم بتوانند این مشکلات را هم برطرف کنند.

افزودن دیدگاه جدید

Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.