معرفی کتاب

کتاب‌خوانی این روزهای سه نویسنده اصفهانی

خدایی، اولیایی‌نیا و نفیسی از کتاب‌خوانی‌شان می‌گویند

درست است که این روزها فضای مجازی خیلی‌ها را از کتاب‌خواندن دور کرده و بازار محصولات پر زحمت‌تر مثل کتاب و فیلم را کساد، اما هنوز هم کسانی هستند که لذت ساعت‌ها خواندن را با هیچ ارائه‌ای در فضای اینترنت عوض نمی‌کنند و همچنان در دنیای کتاب‌ها سرخوش‌اند. در روزهایی که با نام کتاب و کتاب‌خوانی پیوند خورده از آخرین کتاب خوانده‌شده سه نویسنده و اهل فرهنگ اصفهان پرسیدیم. علی خدایی که یک کتاب‌باز حرفه‌ای است، این روزها یک کتاب آشپزی می‌خواند. هلن اولیایی‌نیا از کتاب‌های منتخب جایزه مهرگان می‌گوید که نظرش را خیلی جلب کرده است و نفیسه نفیسی از انتخاب کاری از هادی محمدی که این روزها رنگ زیبایی به کلاس‌های ادبیات مجازی‌اش داده است.

در ستایش رنگ سیاه

نگاهی به کتاب «سیاه: درخشش یک نا-رنگ» نوشته آلن بدیو

پس از کشته شدن جورج فلوید و تظاهرات گسترده مردم آمریکا علیه نژادپرستی در ماه‌های اخیر، «سیاه»بودن اهمیت دوچندانی یافته است؛ رنگی که در طول تاریخ در میان طیف گسترده‌ای از رنگ‌های دیگر، عنوان شوم‌ترین، حیوانی‌ترین، خطرناک‌ترین و ترسناک‌ترین رنگ را به خود اختصاص داده است. سیاهی برای بیشتر مردم نماد فقدان تمام چیزهای زیبا و روشن زندگی است: فقدان نور، امید، معصومیت، آینده، شادی، سلامت، شور و نجات. اما چرا رنگ سیاه این‌گونه بدنام شده؟

نگاهی به کتاب تازه منتشر شده «مواجهه با شهر»
گفت‌وگوی اصفهان‌زیبا با شهزاده ایگوآل، نویسنده رمان «اشک‌های اصفهان»،‌ که رمانش هوای اصفهان را به سر گردشگران ترک انداخته است
چرا «کمونیسم رفت، ما ماندیم و حتی خندیدیم» کتاب مهمی است؟

چطور کتاب خور تربیت کنیم؟!

فائزه روحانی، مدیر کتابخانه بانو امین، مروج و تسهیلگر کتاب، از تجربیاتش می‌گوید

فرهنگی ماندگارتر و پویاتر است که مردم آن با کتاب هم‌نشین و مأنوس باشند و بتوانند میراث فرهنگی، دستاوردها و گنجینه‌های فرهیختگان خود را در طول تاریخ به نسل‌های آینده منتقل کند. آنچه مسلم است ترویج کتاب‌خوانی موضوعی است که اگر از سطح خرد به کلان نگاه کنیم بنیادهای عادت به آن در درون خانواده و از خردسالی شکل می‌گیرد و اگر از سطح کلان نگاه کنیم به راهبردهای ملی و برنامه‌ریزی برای حلقه‌های گوناگون کتاب و کتاب‌خوانی نیاز دارد.

آنان‌که از جنوب می‌آیند...

درباره توتال نوشته نسترن مکارمی

نسترن مکارمی نویسنده‌ای اصالتا جنوبی (خوزستانی) است ومثل بسیاری نویسندگان جنوب چنته‌اش پر از قصه‌های شگفت است. به نظر می‌رسد نفت، جنگ، دریا و شرجی سرزمین‌های جنوب را به بستری قصه‌خیز تبدیل کرده و راویان آنجا را به قصه‌گویانی بی نظیر و اینگونه است که نویسنده بزرگی مثل ساعدی ماه‌ها خودش را در آبادی‌های جنوب آواره می‌کند و با مردمان آن دیار می‌زید تا قصه‌های غریب ترس‌ولرز را بیافریند. قصه‌هایی که اولین نمونه‌های رئالیسم جادویی در ایران و شاید جهان هستند! نسترن مکارمی فرزند جنوب است. جنگ را به چشم خویش دیده و نفرین نفت را بی‌واسطه لمس کرده ست.

بچه‌های بی‌گناه و معصوم!

مروری بر کتاب و سریال بچه‌های بدشانس

اولین بار که کتاب‌های «ماجراهای بچه‌های بدشانس» را بخوانید، واقعا باورتان می‌شود که چنین اتفاق‌هایی افتاده یا حداقل سه خواهر و برادر شبیه آن‌ها در گوشه‌ای از دنیا ماجراهایی مشابه را گذرانده‌اند. البته اگر کم سن و سال یا در اوایل نوجوانی باشید! با خواندن دوباره این سری کتاب، می‌فهمید که رخ دادن چنین اتفاق‌هایی خیلی دور از ذهن است. هر چند لمونی اسنیکت اصرار دارد که این ماجراها واقعی هستند و خودش به دنبال تحقیق و پیگیری در مورد سرنوشت سه بچه یتیم رفته. رمان‌ها هم جوری نوشته شده‌اند که ادعاهای نویسنده را در مورد بودلرها باور کنید.

صفحه‌ها

اشتراک در RSS - معرفی کتاب